ဆန္ဒလွန်ကျူး ရမ္မက်မူးမူး (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)
သိန်းအုပ်ကျော် ဒီနေ့ ရုံးခန်းကို တက်လာတော့ ဘောစ် အောင်မိုးခြိမ့် ရုံးခန်းကို သူ့ထက် စောပြီး ရောက်နှင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ ဒီလို ခဏ ခဏ ဖြစ်တတ်ပါတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်က
နံမည်ကျော်တာ အောင်မြင်တာလည်း မပြောနဲ့ ။ ဝိရိယက ရှိတယ် ။ ကြိုးစားတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဆရာ ကော်ဖီသောက်မလား..ဘာ ဘရိတ်ဖတ်စ် စားမလဲ မေးမလို့ သူ့သီးသန့်ရုံးခန်းထဲကို ဝင်ဖို့
ကြိုးစားတော့ အထဲက သော့ပိတ်ထားတာကို သိန်းအုပ်ကျော် သိလိုက်ရတယ် ။ ဆရာက ဒီလို လုပ်လေ့ မရှိဘူး ။ အထူးသဖြင့် ကော်ဖီ လာပို့ပေးမယ့် ဒီလို မနက်စောစော အချိန် ။
သည်အခိုက်မှာ ဆရာ့ရုံးခန်းထဲ့ အသံတချိ ု့ကို ကြားလိုက်ရတယ် ။
မိန်းမ တယောက်ရဲ့ အသံ ။
ဟာ....ဘယ်က မိန်းမများပါလိမ့် ..။ ဟို ရှိုင်းဆိုတဲ့ အဆိုတော်လေးများလား ...။ ဒါမှ မဟုတ် သုန်တြာ လား..ခရစ်တီရာနာ လား ...။
အထဲက အသံဘလံတွေကို နားထောင်ကြည့်ဖို့ ဆရာ့ရုံးခန်း နံရံနားကို သိန်းအုပ်ကျော် တိုးကပ်လိုက်တယ် ။ဆရာ့အခန်းနံရံနား ကပ်ပြီး နားထောင်ပေမယ့် မိန်းမတယောက်ရဲ့ တခိခိ တခစ်ခစ် ရယ်သံတွေကိုဘဲ ကြားရပြီး ဒီမိန်းမဟာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူ မခန့်မှန်းတတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော်သည်သူ့ဆရာ အောင်မိုးခြိမ့် ဇ ရှိတာကို သိနေတာ ကြာပါပြီ ။ ဆရာအောင်မိုးခြိမ့်သည် မိန်းမကိစ္စမှာ နံမည်ကြီးတာကိုလည်း တပည့်ရင်းမို့ သိနေတာ ကြာပြီ ။ ဆရာအောင်မိုးခြိမ့်သည် သူ့ဆီမှာ ရှေ့နေပညာ လာသင်ကြတဲ့ မိန်းကလေး တပည့်မများကို တယောက်မှ အလွတ်မပေးတာလည်း သိနေတွေ့နေရတယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော်သည် သူ့အပေါ် အလွန် စေတနာထားပြီး သူ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ထားတာကြောင့် ဆရာအောင်မိုးခြိမ့် ဘယ်လောက် သောင်းကျန်း သောင်းကျန်း သူကတော့ သစ္စာရှိ လေးစားနေမှာ ဘဲ ။
ဆရာ့ရုံးခန်းထဲကို စောစောစီးစီး ရောက်နေပြီး တခိခိ ရွနေတဲ့ မိန်းမဟာ ဘယါသူလည်း ဆိုတာကို သိန်းအုပ်ကျော် သိချင်စိတ် တအား ပြင်းပြနေတယ် ။ ဒါကြောင့် ဘိုက်ဆာနေတာတောင် အောက်ထပ်က ဆိုင်မှာ သွား မစားသေးဘဲ ဆရာ့ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာမယ့် မိန်းမကို တွေ့ရဖို့ အောင့်အီးပြီး ဟိုဟာ လုပ်သလိုလို ဒီဟာ လုပ်သလိုလိုနဲ့ စောင့်နေလိုက်တယ် ။
မကြာပါဘူး ။ ရုံးခန်းထဲကနေ ဆရာ့ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရတယ် ။ “ သိန်းအုပ်ကျော်ရေ.....ဆရာ့အတွက် အောက်က ဆိုင်က ကြက်ဥကြော်..အိုဗာတင်း..မှာပေးပါကွယ်...ဧည့်သည်အတွက်ပါ ၂ ယောက်စာပေါ့....” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ဆရာ့အသံက မောဟိုက်နေသလိုလိုဘဲ ။ “ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ...” လို့ ပြန်ဖြေရင်း သိန်းအုပ်ကျော် အောက်ထပ်က ဆိုင်ကို ဖုန်းနဲ့ ဆက်ပြီး မှာလိုက်တယ် ။စားစရာတွေ လင်ဘန်းနဲ့ လာပို့တော့ သိန်းအုပ်ကျော် အထဲကို ဝင်ပို့ရတယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော် တအား အံ့အားသင့်သွားတယ် ။ အထဲမှာ ရောက်နေတဲ့ မိန်းမက ဆရာ့သူငယ်ချင်း ဆိုတဲ့ဦးအာကာ
ကျော်ကျော်ရဲ့ ဇနီး မဆွေဆွေမာထွန်း ဖြစ်နေတယ် ။
ဘယ်လို အစောကြီး ရုံးခန်းထဲ ရောက်နေကြသလဲတော့ မသိဘူး ။
ဆရာအောင်မိုးခြိမ့်က ကြက်ဥကြော်နဲ့ ပေါင်မုန့်မီးကင်ကို အားရပါးရ စားရင်း “ သိန်းအုပ်ကျော် ရေ..မင်း ဒီနေ့ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ ရုံးကိစ္စလေးတွေ သွားပေးရမယ်ကွာ..” လို့ ပြောတယ် ။ သိန်းအုပ်
ကျော်လည်း သွားဖြီးပြပြီး “ စိတ်ချပါ ဆရာ..လိုတာပြောပါ..ကျနော် သွားပေးမယ်..” လို့ ပြန်ပြောရင်း အခန်းထဲက အထွက် ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို ရှိုးလိုက်တယ် ။
အောင်မိုးခြိမ့် ဒီနေ့ အမှုတခု ရှိတာကြောင့်ဆွေဆွေမာထွန်းကို ရှော့ပ်စန်တာ တခုကို လိုက်ပို့လိုက်ပြီး အမှုပြီး
တဲ့အချိန် ပြန်တွေ့ကြဖို့ ချိန်းထားလိုက်တယ် ။
ဒီနေ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အမှုက အပြန်အလှန် တရားစွဲဆိုထားတဲ့မယားခိုးမှုနဲ့ နာကျင်စေမှု ။
ယောကျ်ားဖြစ်တဲ့လူက မိန်းမကို တခြားလူတယောက်နဲ့ ကာမမှုပြုနေတာကို ပက်ပင်းမိတော့ ဆွဲလားထိုးလားတွေ ဖြစ်ကုန်တဲ့အခါ ကြာခိုတဲ့ လူကို လိုက်ရိုက်နှက်တဲ့အခါ မိန်းမက ကြားဝင်ခံလိုက်လို့ မိန်းမ
လက်ကျိ ုးသွားတယ် ။ ဒီလူက ကြာခိုတဲ့ လူကို မယားခိုးမှုနဲ့ တရားစွဲတော့ မိန်းမကလည်း လင်ငယ်ကို ထိလို့
မခံချင်ဘဲ သူ့ယောကျ်ားကို နာကျင်စေမှုနဲ့ ပြန်စွဲတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်ကို ယောကျ်ားဖြစ်တဲ့လူက ငှားတာ ။
အောင်မိုးခြိမ့်လည်း အမှုအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်ဖက်စလုံးက ထောင်ကျနိုင်တဲ့ဟာချည်းဘဲ ။
တရားရုံးကို ရောက်တော့ သူ့အမှုသည်က ကြိုရောက်နေတယ် ။ အမှုသည်က အစိုးရ ရုံးတရုံးမှာ အရာရှိတ
ယောက် ဖြစ်တော့ ထောင်ကျ မခံနိုင်ဘူး ။ ထောင်ကျရင် အလုပ်ပါ ပြုတ်မှာ ။ သူ့မိန်းမကို ကြာခိုတဲ့ကောင်က
လည်း သူ့ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ် ။ အစိုးရလက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့တခုက အရာရှိ ။ ထောင်ကျရင် သူလည်း
အလုပ်ပြုတ်မယ်လေ ။ ဒီတော့ တင်းမာနေတာကို ကြားကနေ ညှိပေးလိုက်တာက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် မနစ်နာဘူးလို့
အောင်မိုးခြိမ့် တွက်ဆသလို တဖက်က မိန်းမရဲ့ ရှေ့နေကလည်း အောင်မိုးခြိမ့်လိုဘဲ ထင်မြင်တယ် ။
ဒါနဲ့ အောင်မိုးခြိမ့်လည်း တရားသူကြီး ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ ဝင်ထွက်လို့ ရမယ့် တရားသူကြီးလည်း ဖြစ်နေတာနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်ဖက်စလုံး နာမယ့်သဘော ပြသနေတယ် . ညှိ
လိုက်တာက အကောင်းဆုံးဘဲ တဲ့ ။ ဒါနဲ့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ကြေအေးလိုက်ဖို့ လုပ်ကြတယ် ။
ကြေအေးလိုက်ကြပေမယ့် သူ့အမှုသည်နဲ့ ဟိုဖက်က ကြာခိုတဲ့ ငတိတို့ရဲ့ တင်းမာမှုကတော့ နိုင်းလောက်ရှိတယ် ။ သူက သူ့အမှုသည်ကို ကိုယ်ကလည်း အလုပ်အကိုင်နဲ့ ဆိုတော့ ထပ်ပြီး မညိရင် ကောင်း
တယ်...စိတ်လျှော့ပါ လို့ အကြံပေးတယ် ။ အမှုသည်ကလည်း သူပြောတာကို လက်ခံပါတယ် ။
အမှုသည်က ထမင်းကျွေးလို့ တရားရုံးနားက ထမင်းဆိုင်မှာ ကုန်းဘောင်ကြော်..ကိုက်လန်ကြော်နဲ့ ကောင်းကောင်းဆွဲနေတုံး ဖုန်းလာတယ် ။ အိုး..ရှိုင်းလေး ခေါ်တာ ။ ကိုချ ုပ်တို့ အာမခံ ရတဲ့နေ့က ဆရာနဲ့
တနေရာ မသွားလိုက်ရဘူး..ဆောရီးဘဲ လို့ ရှိုင်းက တီတီတာတာ ဘာညာဘာညာ ပြောတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်
လည်း ရှိုင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်တယ် ။
ထမင်းစားပြီးလို့ အမှုသည်ကို နုတ်ဆက်ပြီး သူ့ကားဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန် ဖုန်းတခု ထပ်လာလို့
ကြည့်လိုက်တော့ ဆွေဆွေမာထွန်း ဖြစ်နေတယ် ။ ဆွေဆွေမာထွန်းက “ အကိုအောင်...ဆွေ ရှော့ပင် လုပ်လို့
ပြီးပြီ ...အကိုအောင် လာခေါ်နိုင်ပြီလားဟင်...” လို့ မေးတယ် ။
“ လာခေါ်နိုင်ပြီ...ဆွေလေး....လာပြီ..လာပြီ....ဒါနဲ့ ဆွေလေးကို တခု ရီကွက်စ် လုပ်လို့ ရမလားဟင်...” လို့ အောင်
မိုးခြိမ့် မေးလိုက်တယ် ။
“ ဘာများလဲ အကိုအောင်..”
“ အကို့ကိုလေ..အကိုဘဲ ခေါ်ပါလား..ဟီး...အကိုအောင် ဆိုတော့ တမျိုးကြီးဘဲ....”
“ ဟုတ်ကဲ့...အကို...”
အောင်မိုးခြိမ့်သည် သူငယ်ချင်း အာကာကျော်ကျော်ရဲ့ မိန်းမ ဆွေဆွေမာထွန်းကိုလည်း အလွတ်မပေးချင် ။ ဆွေ
ဆွေမာထွန်းကလည်း သူ့လိုဘဲ တဏှာရမက် ကြီးတဲ့ မိန်းမ ။ မြွေမြွေချင်း ခြေမြင် တယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း
သူ့လင် လိုက်မလာတဲ့ ရန်ကုန်ခရီးစဉ်မှာ အောင်မိုးခြိမ့်နဲ့ အပြတ်ကဲပစ်တော့မည် ။
အောင်မိုးခြိမ့် ဆွေဆွေမာထွန်းကို ချိန်းထားတဲ့နေရာမှာ သွားခေါ်လိုက်ပြီး သူကဲနေကျ သူခေါ်သွားနေကျ ကွန်ဒို
အခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်တယ် ။ တနေ့ကျရင် ဆွေဆွေမာထွန်းနဲ့ အာကာကျော်ကျော်တို့ ဝယ်တဲ့အခါ အိုင်ဒီ
ယာ ရအောင် လိုက်ကြည့် ဆိုပြီး ခေါ်သွားတာ ။ ဆွေဆွေမာထွန်းကလည်း အောင်မိုးခြိမ့် အကြံကို သိတယ် ။
ဒီလူကြီး ကြံစည်တော့မယ် ဆိုတာ ။ ဒီလို သိသိကြီးနဲ့ လိုက်သွားရတာက ရင်ခုံစရာကြီး ။ ဆွေဆွေမာထွန်း
စိတ်တွေ အရမ်း လှုပ်ရှားနေတယ် ။
အောင်မိုးခြိမ့်ကလည်း သူငယ်ချင်း အရင်းအခြာရဲ့ မိန်းမ အပေါ် စည်းမစောင့်ဘဲ အခုလို ကြံစည်ရတာကို သ
ဘောကျနေတယ် ။ သူ့စိတ်တွေက မလုပ်သင့်တာကို လုပ်ရတာကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသလိုဘဲ ။ ပထမ တခါ
အာကာကျော်ကျော်နဲ့ လာကထဲက ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ စွင့်ကား တောင့်တင်းတဲ့ အိုးကြီးတွေကို သူ့လင် အ
လစ်မှာ ခိုးခိုးကြည့်ပြီး စိတ်နဲ့ ပြစ်မှားနေခဲ့တာ ။
“ အကိုအောင်..အဲလေ..အကိုက တအား ချမ်းသာတာဘဲနော်...တိုက်ခန်းတွေ အပို ဝယ်ထားနိုင်တယ်...”
“ နဲနဲပါးပါးပါး ဆွေဆွေရယ်..ဟဲဟဲ....”
ကွန်ဒို အဆောက်အဦးရဲ့ အရှေ့မှာ ကားကို ရပ်လိုက်တဲ့အချိန် အောင်မိုးခြိမ့် ပေါင်ကြားက မြွေဟောက်က တ
အားကို ပါးပျဉ်းထောင်နေလို့ ကားပေါ်က အဆင်းရ ခက်နေတယ် ။
သူ့လက်ဆွဲအိတ် အပြားလေးနဲ့ ကာပြီးထားရတယ် ။ ဆွေဆွေမာထွန်းနဲ့ အပေါ်ထပ် သူ့တိုက်ခန်းကို တက်ကြ
တဲ့အခါ ဆွေဆွေမာထွန်းကို လုပ်ရတော့မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်က အောင်မိုးခြိမ့်ကို တအား ပိုပို ထန်စေတယ် ။
တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်တောာ့ သော့တန်ကို သော့ပေါက်ထဲ ထိုးလို့ မရဘူး ။ သူ့လက်တွေ တုန်နေလို့ ။
ဝါရင့်နေတဲ့လူတယောက် ဖြစ်ပေမယ့် လင်ရှိမိန်းမတယောက်ကို ခိုးစားရမှာမို့ လူငယ်လူသစ်လေး တယောက်
လိုဘဲ အောင်မိုးခြိမ့် စိတ်တွေ မတည်ငြိမ် ..။
“ အကို့လက်တွေ တုန်နေတယ်...ခိခိ..”
ဆွေဆွေမာထွန်းက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်တယ် ။ အခန်းထဲကို ရောက်တော့ အောင်မိုးခြိမ့်က ဒါက မီးဖိုခန်း..
ဒီမှာက ရေချိ ုးခန်းနဲ့ အိမ်သာ...ဆိုပြီး လိုက်ပြတယ် ။ အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်တော့ ဆွေဆွေမာထွန်းက ထူထဲ
တဲ့ မွေ့ယာကြီးပေါ် ထိုင်ကြည့်တယ် ။
“ အကို့ ကုတင်နဲ့မွေ့ယာက တကယ့် အပျံစားဘဲကွာ..အိပ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာပြီ....”
“ အိပ်ချင် အိပ်လိုက်ပေါ့ ဆွေဆွေရဲ့...”
ဆွေဆွေမာထွန်းက ကုတင်ပေါ်ကို ပက်လက်လှဲချလိုက်တယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်လည်း ဆွေဆွေမာထွန်း ဘေးမှာ
ဝင်ထိုင်လိုက်တယ် ။
“ အကို..အကို့သူငယ်ချင်း အကြောင်း သိထားလား...”
“ ဟင်..ဘာအကြောင်းလဲ...မသိထားဘူး...”
“ အင်း...သူ..သူ....ဟိုဒင်း မလာတော့ဘူး အကို...”
“ ဟင်..ဟုတ်လား...ကြာပြီလား....”
“ အင်း...နဲနဲကြာပြီ ...သူသောက်နေတဲ့ ဆေးတွေကြောင့် ထင်တာဘဲ ...”
“ မသိဘူး..ဆွေဆွေ..သူကလည်း မပြောပြဘူး ...ဒါဆို ဆွေဆွေနဲ့ သူ ဟိုဟာ မဖြစ်ကြဘူးပေါ့နော်..”
“ အင်း...ကြာပြီ ...”
“ အို..ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ...ဆွေဆွေရယ်....”
“ ဒီလိုဘဲပေါ့ အကိုရယ်...ဆွေလည်း...စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရတာပေါ့..သူကမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲလေ....”
အောင်မိုးခြိမ့်လည်း ပန်းသေနေတဲ့ သူငယ်ချင်း ကိုယ်စား သူ့မိန်းမ တောင့်တောင့်တင်းတင်းလေးကို တာဝန်ယူ
ပေးချင်စိတ်တွေက ပိုများလာတယ် ။
“ ဆွေဆွေ့ကို သနားလိုက်တာ....”
“ အို..အကိုက ဘာတတ်နိုင်တာမို့လဲ..”
“ တတ်နိုင်တာပေါ့ ဆွေဆွေရဲ့..ဆွေဆွေ့အခက်အခဲ လိုအပ်ချက်တွေကို အကိုက သူငယ်ချင်း ကိုယ်စား ဖြေရှင်း
ပေးနိုင်တယ် ..ဆွေဆွေ လက်ခံရင်ပေါ့..”
“ အင်း..အကိုရယ်..ဒီကိစ္စ ပေါက်ကြားလို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး ..သူက စိတ်ကြီးတယ် ..သိလို့ကတော့ ဆွေဆွေ့
ကို သတ်ပစ်မှာ...”
ဒီအချိန်မှာ ပက်လက်လှဲနေတဲ့ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ ပေါင်တန်တွေ အပေါ်ကို အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ လက်တဖက်က
ရောက်နေပြီး သာသာလေး ပွတ်သပ်ပေးနေတယ် ။
“ လှို့ဝှက်ပြီး လုပ်ကြရင် ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်ပါဘူး ...”
“ ဆွေလေ..လိုလည်း လိုချင်တယ်...ကြောက်လဲ ကြောက်တယ်....”
“ မကြောက်နဲ့..ဆွေ့လိုအင်တွေ ဆန္ဒတွေကို အကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါရစေ....ဆွေ ကျေနပ်တဲ့အထိ အကို တာဝန်
ယူပေးချင်တယ်...”
“ အကို..ဆွေ့ကို အပေါစားလို့ ထင်သွားလားဟင်...”
“ မထင်ပါဘူး ဆွေရယ်...ဆွေ့အခက်အခဲကို ကိုယ် သဘောပေါက် စာနာပါတယ်...”
အောင်မိုးခြိမ့်က ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ ဘေးကို ယှဉ်တွဲ လှဲချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းပြဲပြဲထူထူတွေကို သူ့နှုတ်ခမ်းကြီး
နဲ့ ငုံ စုတ်လိုက်တော့ ဆွေဆွေမာထွန်းလည်း သူ့ကို ပြန်ဖက်ပြီး အလိုက်သင့် ပြန်လည် နမ်းစုတ်ပါတော့တယ် ။
အောင်မိုးခြိမ့်လည်း စိတ်ထဲက “ ရပြီကွ..” လို့ ပြောမိရင်း တအား ပျော်သွားတယ် ။
အစလေးဘဲ ခက်ခဲတာလေ ..။ အိုကေပြီဆိုရင် စိုပြေပြီဘဲ ။ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ လျာလေးကို သူ့လျာကြီးနဲ့ ကလိ
ပေးလိုက်တော့ ဆွေဆွေမာထွန်းလည်း သူကလိတဲ့အတိုင်း ပြန်ကလိပေးလာလို့ လျာချင်း စီချင်းထိုးပွဲလေးက
တော်တော် ပြင်းထန်သွားရတယ် ။
လက်မြန်ခြမြန် ရှိတဲ့ စားနေကြ ကြောင်ပါးကြီး အောင်မိုးခြိမ့်က လျာချင်း ကလိနေတဲ့ အချိန်မှာ ဆွေဆွေမာ
ထွန်းရဲ့ ထမိန်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ် ။ ဆွေဆွေမာထွန်းကလည်း ခံချင်စိတ် ပြင်းပြလွန်းနေတော့ အကျ် ီကို သူမဖါသာ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် ။ ပင်တီလေးကို အောင်မိုးခြိမ့် ချွတ်ပစ်နေတဲ့အချိန် ဆွေဆေမာထွန်းက သူမ ဘရာစီယာကို ချိတ်ဖြုတ် ချွတ်ပစ်လိုက်တော့ ဆွေဆွေမာထွန်း ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားပြီ ။
ဖွံ့ထွားလွန်းတဲ့ ရင်စိုင်ကြီးတွေက ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ သားကောင်းမိခင် တယောက် လို့ ပြသဖေါ်ညွှန်းနေ
တယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်လည်း သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်တွေ အားလုံးကို တခုမကျန် ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် ။
နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်တုံးလုံးတွေ နဲ့ ဖြစ်ကုန်ပြီ ။ အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ လက်နက်ကြီးက မတ်မတ်ထောင်နေတယ် ။
ဆွေဆွေမာထွန်း တအံ့တသြ ဖြစ်နေတယ် ။
“ ဟယ်..အကိုရယ်...ဆွေ့ယောကျ်ား အကို့ဘော်ဒါရဲ့ ဟာနဲ့ အကို့ဟာနဲ့က တခြားစီဘဲကွာ...အကို့ဟာကြီးက
တအားကြီးတာဘဲ...ရှည်လည်း ရှည်တယ်...”
“ ကြိုက်လား..ဆွေဆွေ..ဟင်းဟင်း....”
ဆွေဆွေမာထွန်းက ခေါင်းလေးညှိမ့်ပြပြီး “ ကြိုက်တယ် အကို ” လို့ ပြောရင်း အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ ဒုတ်ကြီးကို လှမ်း
ကိုင်ဆုပ်လိုက်ပါတယ် ။
“ စုတ်ပေးရမလား ..အကို...”
“ အင်း..”
ဆွေဆွေမာထွန်းက အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ ဒစ်ပြဲကြီးကို ငုံစုတ်လိုက်သလို တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ဂွေးစိနှစ်လုံးကိုလည်း သူမ လက်ကလေးနဲ့ ဆုပ်နယ်နေတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်လည်း ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ ဖွံ့ထွားလုံးဝန်းတဲ့ ရင်သားတွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်နယ်ဆော့ကစားရင်း ဆွေဆွေမာထွန်း စုတ်တာတွေကို မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ခံယူနေတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့် ဆွေဆွေမာထွန်းကို အကြာကြီး စုတ်ခွင့် မပေး ။
ဆွေဆွေမာထွန်းကို သူ လုပ်ချင်နေပြီ ။ ဆွေဆွေမာထွန်းကလည်း ခံချင်နေတာမှ အဖုတ်ထဲက လှိုက်လှိုက် ယားနေတာ ။
နှစ်ယောက်စလုံး တအား ထန်နေကြတာကြောင့် ပက်လက်ပေါင်ဖြဲကားပေးတဲ့ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ ပေါင်ကြားထဲ နေရာဝင်ယူလိုက်ပြီး ဖေါင်းမို့နေတဲ့ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ အဖုတ်ကြီးထဲ သူ့လိင်တန်ကို ထိုးနှစ်ထည့်ပြီး အောင်မိုးခြိမ့် အသားကုန် ဆောင့်ထည့်တော့ ဆွေဆွေမာထွန်းလည်း လိုလားနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ကာမ အရသာတွေကို ရရှိလိုက်ရလို့ ဖင်ကြီးတွေ ရမ်းခါလှုပ်ရင်း
ကော့ပင့်ပေးကာ ခံယူနေတယ် ။
ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ အဖုတ်က ထူးထူးခြားခြား လုပ်လို့ကောင်းလွန်းနေတယ် ။ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ အဖုတ်ထဲက သူ့လိင်တန်ကို ဆွဲယူနေသလို ခံစားရတာကြောင့် ထိုးဆောင့်ချက်တိုင်းက အရသာ ရှိနေတယ် ။“ မျှော့ ” ပါတဲ့ စောက်ဖုတ် ဆိုတာမျိ ုးကို တွေ့နေပြီ လို့ အောင်မိုးခြိမ့် ထင်လိုက်တယ် ။ ဆောင့်ကောင်းကောင်းနဲ့ တအားဆောင့်လိုက်တာ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ အဖုတ်ထဲကလည်း သူ့လိင်တန်ကို တအား ရစ်ပတ်ဆွဲယူနေတာမို့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သုတ်ရည်တွေ အချက်ပေါင်းများစွာ ထုတ်လွှတ်မိပြီး “ ပြီး ” သွားရတော့တယ် ။
“ ဆွေ..တအားကောင်းတယ်ကွာ..ဆွေ့ အဖုတ်က ကိုယ့်လီးကို ရစ်ဆွဲညှစ်နေသလိုဘဲ ....ဆွေကော ပြီးတယ် မဟုတ်လားဟင်..”
“ ပြီးတယ် အကို..နှစ်ခါတောင် ပြီးတယ်...အကို ကြိုက်တယ် ဆိုလို့ ဆွေ ဝမ်းသာပါတယ် ...ဆွေလည်း အကို လိုးတာ အရမ်းကြိုက်တယ်...တဝ လိုးကြမယ်နော်...အကို စိတ်ကြိုက်သာ လိုး...”
ဆွေဆွေမာထွန်း နဲ့ အောင်မိုးခြိမ့်တို့ ခဏ လှဲလျောင်း အနားယူလိုက်ကြပြီးတော့ ဆွေဆွေမာထွန်းက ရေချိ ုးခန်းထဲကို မိမွေးတိုင်း ကိုယ်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန် အောင်မိုးခြိမ့်လည်း သေးကျဉ်တဲ့ ခါးလေး အောက်က စွင့်ကားတဲ့ ဖင်တုန်းကြီးတွေ တုန်ခါသွားနေတာကို တွေ့နေရပြီး စိတ်တွေ ပြန်ထကြွလာရတယ် ။
ကုတင်ပေါ်က ဖျတ်ကနဲ ထလိုက်ပြီး ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ အနောက်ကို ခပ်သွက်သွက် ပြေးလိုက်သွားလိုက်တယ် ။
ဆွေဆွေမာထွန်းလည်း အိမ်သာခွက်ပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး သေးပေါက်နေတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်လည်း ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ အဖုတ်ထဲက သေးတွေ ထွက်နေတာကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ပြီး စိတ်တွေ တဟုန်ထိုး ထကြွလာရတယ် ။ သူ့လိင်တန်လည်း ချက်ချင်းဘဲ တောင်မတ်လာတယ် ။ ဆွေဆွေမာထွန်း သေးပေါက်အပြီး ထလိုက်တဲ့ အချိန် အောင်မိုးခြိမ့်က ဆွေဆွေမာထွန်းကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို စုတ်ယူလိုက်သလို လက်တွေကလည်း ဖင်တုန်း ထယ်ထယ်ကြီးတွေကို ဖမ်းညှစ်လိုက်တော့ ဆွေဆွေ
မာထွန်းလည်း “ အကို ရေဆေးကြရအောင်ကွာ..အကိုက အားကြီးလိုက်တာ..” လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ ပြန်တောင်မာနေတဲ့ လိင်ချောင်းကြီးကို ဆပ်ပြာနဲ့ ပွတ်တိုက် ဆေးကြောပေးလိုက်တယ် ။
“ ဆွေက ဘယ်ကိုမှ ထွက်ပြေးမှာျွှ မဟုတ်တာ အကိုရယ်..အကို စိတ်ကြိုက်သာ လိုး..ဆွေက လိုးလေ ကြိုက်လေဘဲ....” လို့ ညုတုတုနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး သူမစောက်ဖုတ်ကိုလည်း ဆပ်ပြာနဲ့ ကျကျနန
ဆေးကြောလိုက်ပါတယ် ။
ဆွေဆွေမာထွန်းနဲ့ အောင်မိုးခြိမ့် တချီပြီး တချီ ဆွဲကြတာ မိုးကြီး ချုပ်လို့ ချုပ်မှန်းတောင် သူတို့ မသိကြတော့ ။
ခင်ဦးဦးမြင့်လည်း သက်ဝင်းမော်ရဲ့ အကိုင်အတွယ် အနမ်းအစုတ်..အထိအတွေ့တွေကို စွဲား ခိုက်သွားရပြီး သူနဲ့ ထပ်တွေ့ချင်စိတ်တွေ ပေါ်ပေါက်နေတယ် ။
သက်ဝင်းမော်လည်း သူမလိုဘဲ ဖြစ်နေပုံရတယ် ။ ရုံးမှာ ခဏခဏဘဲ ခင်ဦးဦးမြင့်ကို ခေါ်ခိုင်းပြီး သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ဖက်လိုက်ကိုင်လိုက်တွေ လုပ်တယ် ။
“ သူများတွေ ရိပ်မိကုန်တော့မှာဘဲ..စိတ်ထိန်းအုံး..”
ပြောသာပြောလိုက်ရပေမယ့် သူကိုင်တာတွေကို ခင်ဦးဦးမြင့် သာယာနေသလိုဘဲ ။ သက်ဝင်းမော်က ထမိန်အပေါ်ကနေဘဲ ခင်ဦးဦးမြင့်ရဲ့ အဖုတ်ကို ကိုင်ပွတ်နေတယ် ။
“ ခင်ဦး..ရုံး ဆင်းရင် တွေ့ကြရအောင်ကွာ....နော်...”
“ အင်း....”
“ခင်ဦး စုတ်ပေးမှာလားဟင်...”
“ အင်း..စုတ်ပေးမယ်...”
“ ကိုယ်လည်း ခင်ဦး အဖုတ်ကို စုတ်ချင်တယ်...”
“ အင်း..စုတ်...စောက်စိကို စုတ်...”
“ ကိုယ့်လီး အရမ်းကို တောင်နေပြီ ခင်ဦးရယ်...”
“ ကို..ရုံးဆင်းတဲ့အခါ တွေ့ကြမယ်ကွာ..အခုတော့ ခဏ စိတ်ထိန်းလိုက်အုံး....”
ခင်ဦးဦးမြင့်လည်း သက်ဝင်းမော်ရဲ့ လိင်တန်ကို ပုဆိုးအပေါ်ကဘဲ ဆုပ်ညှစ်ကိုင်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားလိုက်တယ် ။ သက်ဝင်းမော်လည်း ခင်ဦးဦးမြင့်နဲ့ ရုံးဆင်းတဲ အချိန် ဘယ်မှာ
တွေ့ကြမလဲ ဆိုတာ အပြေးအလွှား စဉ်းစားလိုက်တယ် ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စိတ်ကြိုက် ဗျင်းချင်တာမို့ ဟိုတယ်လိုနေရာတွေ မသွားချင်ဘူး ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ မှော်ဘီက ခြံထဲကို သွားကြဖို့
စဉ်းစားမိတယ် ။ မှော်ဘီက ခြံမှာက ခြံစောင့် အဖြစ် ထားတဲ့ ညိုဝင်းအောင်ကို သူ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ် ။ ညိုဝင်းအောင်က သူ အရပ်ဖက် မပြောင်းခင်က သူ့လက်အောက်က တပည့်တယောက်ပေါ့ ။
“ ညိုဝင်းအောင်...ငါ ဒီ ညနေ ခြံထဲ လာမလို့..”
“ ဟုတ်...ကျနော် ဘာလုပ်ထားပေးရမလဲ..”
“ ဘာမှ လုပ်မထားနဲ့..မင်း...ညနေ ခြောက်နာရီလောက်မှာ တနေရာရာကို ထွက်သွားလိုက်ကွာ..ညဖက်ကျမှ ပြန်လာလိုက်....”
“ ဟုတ်ကဲ့....”
ခြံထဲမှာ က ပျဉ်ထောင်သွပ်မိုး အိမ်ကလေး တလုံး ဆောက်ထားသည် ။ တနေ့ကျမှ တိုက်လှလှလေး တလုံး သူ ဆောက်မယ် လို့ မှန်းထားတယ် ။ ဒီလို ခြံကွက်တွေက သက်ဝင်းမော်တို့လို
အရာရှိကြီးတွေမှာ အများကြီး ပိုင်ထားကြတယ်လေ ။ သူ့တပည့် ညိုဝင်းအောင်က စားပင်သီးပင်တွေ မျိ ုးစုံ စိုက်ထားတယ် ။ ရေကန်လေးတကန်လည်း ရှိလို့ တီလားပီးယား
ငါးတွေလည်း မွေးထားတယ် ။
အင်း.ခင်ဦးကို ညနေကျမှ အပီကို လိုးပစ်အုံးမယ်....။
အောင်မိုးခြိမ့် ဒီနေ့လည်း ရုံးခန်းကို အစောကြီး ရောက်လာတယ် ။
သိန်းအုပ်ကျော်တောင် မရောက်သေးဘူး ။
ဒီနေ့ညနေ ရှိုင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတယ် ။ ရှိုင်းနဲ့ ပထမ တခါ တွေ့ကြပြီးကထဲက ထပ် မတွေ့ဖြစ်ကြသေးဘူး ။ ဒီကြားထဲ ဆွေဆွေမာထွန်းနဲ့ ရေရေလည်လည် ဖြုတ်ဖြစ်သွားရလို့ အောင်မိုးခြိမ့်
အဖို့ တော်တော်ကြီး ကျေနပ်သွားရတယ် ။ ဆွေဆွေမာထွန်း မပြန်ချင်သေးပေမယ့် သူ့ယောကျ်ာ အာကာကျော်ကျော်က ပြန်ခေါ်နေလို့ ပြန်သွားရတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်ကို အမြန်ဆုံး
ပြန်လာတွေ့မယ်လို့ ပြောသွားတယ် ။
ရုံးခန်း အပြင်ဖက်က ဖိနပ်သံ တထောက်ထောက် ကြားလိုက်ရတယ် ။ တံခါး ခေါက်သံ တဒေါက်ဒေါက် ကြားလိုက်ရတယ် ။
“ ဘယ်သူလဲ..ဝင်ခဲ့လေ...”
“ ဆရာ ....”
ဟင်..သုန်တြာ ...။
“ ဆရာ့ကို တွေ့ချင်လွန်းတာနဲ့ သုန်တြာ အစောကြီးထွက်လာခဲ့တာ..အတော်ဘဲ ..ဆရာ ရောက်နေတာနဲ့.....”
“ သုန်တြာ..လာလေ....”
“ ဆရာ....သုန်တြာ အကူအညီ လိုနေလို့....”
သုန်တြာက သူ့ပေါင်ပေါ်ကို လာထိုင်လိုက်တယ် ။ သုန်တြာရဲ့ ဖင်အိအိလေးတွေရဲ့ အထိအတွေ့ကို အောင်မိုးခြိမ့် အရသာတွေ့သွားတယ် ။
“ ဘာများ လိုနေလို့လဲ သုန်တြာရယ်..ဆရာ ဘာကူညီနိုင်မလဲ..”
အောင်မိုးခြိမ့် စိတ်ထဲမှာ ထင်လိုက်တာက သုန်တြာ ငွေ လိုနေလို့ သူ့ဆီက တောင်းမလို့ ပြောနေတာလို့ ။
သုန်တြာက သူ့လက်တဖက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမ ရင်မို့မို့တွေ အပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်ရင်း...“ ဆရာ..သုန်တြာ အရမ်း ထန်နေတယ်..ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတယ်....ယားနေတယ်...ဆရာ အဲဒီကိစ္စ
ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား....” လို့ ရမက် မွှန်တဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ် ။
အိုး..အောင်မိုးခြိမ့်တို့က ဒီလို အကူအညီကိုတော့ အချိန်မရွေး ပေးဖို့ အဆင်သင့်ဘဲ..။ စိန်ခေါ်ရင် တိမ်ပေါ် အထိ တက်မဲ့ လူစားပါ ။
“ အို..သုန်တြာလေးရယ်...ဆရာကလည်း သုန်တြာနဲ့ တွေ့ချင်နေတာပါ ...”
အောင်မိုးခြိမ့် သုန်တြာ့ နှုတ်ခမ်းစုစုလေးတွေကို သူ့နှုတ်ခမ်းကြီးတွေနဲ့ ငုံကု စုတ်လိုက်တော့ သုန်တြာလည်း အောင်မိုးခြိမ့် နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြန် စုတ်လိုက်ရင်း အလုပ်စားပွဲကြီးပေါ်ကို
ပက်လက်လှန်ချလိုက်ပါတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်က သုန်တြာ့ ကိုယ်ပေါ် တက်ခွလိုက်ရင်း သုန်တြာ့ ထမိန်လေးကို ချွတ်လိုက်တယ် ။ အိုး..သုန်တြာ ပင်တီတောင် ဝတ်မလာဘူး ။ ထမိန်ကျွတ်သွားတာနဲ့
ကိုယ်အောက်ပိုင်း ဗလာကျင်းသွားတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ လက်တဖက်က သုန်တြာ့ပေါင်ကြားကို စမ်းလိုက်တယ် ။ သုန်တြာ့ အဖုတ်ကွဲလေး စိုစိုရွှဲနေတာ သူ စမ်းမိတယ် ။ ကောင်မလေး
တကယ့်ကို ထန်နေတာပါလား..ဒါမျိ ုးဆို အောင်မိုးခြိမ့်တို့က တအား ကြိုက်ပေါ့ ...သူထန် ကိုယ်ထန် အပြတ်နှံကြရုံဘဲလေ ..။
ပြေကျွတ်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ သူ့ပုဆိုးကို ခြေထောက်နဲ့တွန်းပြီး ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် ။ သူ့လိင်တန်ကြီးက သုန်တြာ သူ့ပေါင်ပေါ်ကို လာထိုင်လိုက်ကထဲက တန်းတန်းမတ်မတ် မာကျောထောင်မတ်နေတာ ။
သုန်တြာ့အကျ ႌကိုလည်း သူ ချွတ်ဖို့ လုပ်တော့ သုန်တြာက သူမဖါသာ ချွတ်လိုက်တယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့် ဆွဲပြီ ။သုန်တြာ့ အဖုတ်လေးထဲ သူ့လိင်တန်ကြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီး ဝင်နေပြီ ။
သုန်တြာ့ ညည်းသံလေးတွေ ကြားလိုက်ရတယ် ။
“ အီး...ကြီးလိုက်တာ ဆရာရယ်...သုန်တြာ့ဟာထဲ ပြည့်ကြပ်နေတာဘဲ ...”
အောင်မိုးခြိမ့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းဆွဲနုတ် လုပ်ပြီ ။ အားဝါး..ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်လေး.....ရှီး.......။
“ အား...အား...ဆရာ...ဆရာ.....”
“ ဘာ..ဘာဖြစ်လဲဟင်..အိုကေရဲ့လား..သုန်တြာ...”
“ ကောင်းလို့..ကောင်းလို့...အီး..ရှီး..ကောင်းလိုက်တာကွာ...”
အောင်မိုးခြိမ့် ကိုင်ပြီ ။ဖင်ကို ကော့ကော့ပြီး ထိုးဆောင့်တော့ သုန်တြာရဲ့ အော်သံလေး ထွက်လာပြန်တယ် ။
သိန်းအုပ်ကျော် ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လာတော့ မပီမသ ညည်းငြူသံတွေကို ကြားလိုက်ရလို့ မျက်လုံးမျက်ဆံ ပြူးသွားရတယ် ။
ဟ..ဘာတွေလဲ....။
ဟင်..ဆရာ့အခန်းထဲက ပါလား ....။
အိုး..တဖွတ်ဖွတ် တဖပ်ဖပ် အသံတွေ ဆက်တိုက် ကြားနေရတယ် ။ ဆရာ စော်တကောင်ကောင်ကို ဖြုတ်နေတာပါလား....။
ဆရာ့အခန်းတံခါးကလည်း လုံးလုံး ပိတ်မနေဘူး ..။ နဲနဲ ဟ နေတယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော် မရဲတရဲနဲ့ အသာလေး ချောင်းကြည့်လိုက်တယ် ။ ဟာ..သုန်တြာ နဲ့ ဆရာ....ဗျင်းနေကြတာပါလား...။
သုန်တြာက စားပွဲမှာ လက်ထောက်ပြီး ဖင်ကုန်းပေးထားတယ် ။ ဆရာက အနောက်ကနေ သုန်တြာ့ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထိုးဆောင့်နေတယ် ။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရမက်ပြင်းထန်နေကြလို့ သိန်းအုပ်ကျော် ချောင်းနေတာကို လုံးဝ သတိမထားမိကြဘူး ။ တဖွတ်ဖွတ် တဖတ်ဖတ် အသံတွေ ဆူညံနေတယ် ။
သိန်းအုပ်ကျော် ချောင်းကြည့်နေတုံးဘဲ ဆရာက သူ့လိင်တန်ချောင်းကြီးကို သုန်တြာ့အဖုတ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ သုန်တြာ့ ဖင်တုန်းတွေ ပေါ်ကို သုတ်ရည်တွေ
ပန်းထုတ်လိုက်တယ် ။
“ အား...ဟား...ရှီး..ရှီး..ကောင်းလိုက်တာ.....”
ဆရာက မျက်လုံးတွေ စုံမှိတ်ပြီး ညည်းလိုက်တယ် ။
သူတို့ ပြီးသွားပြီမို့ မကြာခင် ဆေးကြောသုတ်သင်ဖို့ အိမ်သာ ရှိရာကို ထွက်လာနိုင်တာကြောင့် သိန်းအုပ်ကျော်လည်း အသာ ခြေဖျားထောက် အနောက်ဆုတ်ခဲ့ပြီး ရုံးခန်းထဲက
ပြန်ထွက်သွားလိုက်တယ် ။
“ သိန်းအုပ်ကျော်.....ရောက်နေပြီလား...”
“ ဟုတ်....ဆရာ..ရောက်ပါပြီ...”
“ ငါ့အတွက် ဘရိတ်ဖတ်စ် မှာပေးကွာ..နှစ်ယောက်စာ...”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ...”
အောင်မိုးခြိမ့်လည်း သုန်တြာနဲ့ ဘရိတ်ဖတ်စ် အတူတူ ထိုင်စားရင်း သူ့ကံဇာတာစန်းထနေတာကို စဉ်စားပြီး ကျေနပ်သဘောကျနေတယ် ။ မနက် အစောကြီးမှာ သုန်တြာလေးကို စိတ်ကြိုက် ဖြုတ်
လိုက်ရပြီး ညနေဖက်ကျရင် အမိုက်စား ရှိုင်းလေးနဲ့ အပီအပြင် ချစ်ပွဲဝင်ကြရအုံးမယ် ။ တယ်ကံကောင်းတဲ့ ငါပါလား....ဆိုပြီး တဟဲဟဲနဲ့ ရယ်လိုက်တယ် ။
ဒီနေ့ အမှုကလည်း ဗဟန်းတရားရုံးမှာ တခုဘဲ ရှိတယ် ။ သုန်တြာ ခရစ်တီရာနာတို့ ခြံရံပြီး အောင်မိုးခြိမ့် ဗဟန်းတရားရုံးကို သွားလိုက်တယ် ။ သူ့အမှုသည် မစ္စတာ ချောက်ဒရီက သူတို့ကို တရားရုံး
နားက စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျွေးမွေး ဧည့်ခံတယ် ။ မစ္စတာချောင်ဒရီက လိမ်လည်မှု ( ဖိုးတွမ်တီး..) နဲ့ တရားစွဲ ခံထားရတာ ။ သူက မစ္စတာချောင်ဒရီ ဖက်က လိုက်ပေးရတယ် ။ သူ့ပညာစွမ်းနဲ့ လိုက်
ပေးတာကြောင့် မစ္စတာချောင်ဒရီ အမှုနိုင်ချေ ရှိနေတယ် ။ မစ္စတာချောင်ဒရီက လူတွေကို လိမ်ညာစားနေတယ် လို့ စီးပွားရေးလောကသားတွေ အလည်မှာ နံမည်ကြီးနေတာ ။ လူလိမ်ကြီးတယောက်
ဖက်ကနေ သူ့ကို လွတ်အောင် လိုက်ပေးတာ ဖြစ်နေတယ် ။ မစ္စတာချောင်ဒရီ လွတ်လမ်း မြင်နေပြီ ။ သူ့ကို ပေးရမယ့် ရှေ့နေဖိုးတော့ အကျေ မပေးသေးဘူး ။
စားသောက်ဆိုင်မှာ စားရင်း “ မစ္စတာချောင်ဒရီရေ..ကျနော့်ကို ပေးဖို့ ကျန်နေသးတဲ့ ငွေလေး..ဘယ်တော့ မစမှာလဲ...” လိုက သူက မေးလိုက်တယ် ။ မစ္စတာချောင်ဒရီက “ ကျနော် သိပ်
မပြေလည်သေးလို့ပါ ဆရာရယ်...မကြာခင် ကျနော် ပေးပါမယ်...”လို့ လက်အုပ်ချီလိုက် ဆလံပေးလိုက်နဲ့ ခေါင်းလေး တခါခါနဲ့ ပြောလိုက်လို့ “ ကျနော် လိုက်ပေးလို့ ခင်ဗျား ထောင်မကျဘဲ
လွတ်တော့မှာ နော်..ကျနော့်လည်း ပစ်မထားနဲ့..” လို့ မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ သူ ပြောလိုက်ရတယ် ။
ရုံးခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ဒီနေ့အတွက် အလုပ်လည်း မရှိတော့တာကြောင့် သုန်တြာနဲ့ ခရစ်တီရာနာတို့က သူ့ကို သူတို့ ရှော့ပင်သွားချင်ကြကြောင်း ခွင့်တောင်းတာနဲ့ သူ ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ရှိုင်း
ဆီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်တယ် ။
“ ဟယ်လို..ရှိုင်း ပြောနေပါတယ်....ဆရာ လား..”
“ ဟုတ်တယ်..ရှိုင်း...ဒီနေ့ ဆရာနဲ့ တွေ့ဖြစ်တယ် နော်...”
“ တွေ့ဖြစ်တာပေါ့....ရှိုင်း ဆရာနဲ့ တွေ့ဖို့ ဒီနေ့ ညနေကို “ အား ” အောင် ရှင်းထားတယ်..အလုပ်တွေကို...”
“ ကြားရတာ ဝမ်းသာတယ် ရှိုင်းရယ်....တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ...”
“ သိနေတယ်လေ..ဆရာ...ခိခိ....ရှိုင်းကလည်း တွေ့ချင်နေတာ..ဆရာ့ကို.....”
“ ကဲ..ဘယ်မှာ လာခေါ်ရမလဲ....”
“ ရှိုင်း ဆရာ့ကို နိုဗိုတယ်လ် ဟိုတယ်မှာ စောင့်နေမယ်....”
“ အိုကေ..ဆရာ လာခေါ်မယ်...ရှိုင်း...”
သက်ဝင်းမော် ရုံး အဆင်းမှာ ခင်ဦးဦးမြင့်နဲ့ မှော်ဘီက သူ့ခြံလေးကို သွားကြတဲ့အခါ ဘိုက်ဆာတဲ့ အခါ စားသောက်ဖို့ တခုခု စီစဉ်ရင် ကောင်းမယ် လို့ တွေးမိပြီး စောစောက သူ့တပည့် ခြံစောင့်
ညိုဝင်းအောင်ကို အပြင်ကို ရှောင်ခိုင်းထားမိတာကို သတိရလိုက်တယ် ။ ညိုဝင်းအောင်ကို ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်တယ် ။
“ ညိုဝင်းအောင်...”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
“ မင်း ငါလာတဲ့ အထိစောင့်ကွာ...ငါ့ကားနဲ့ မင်း စားသောက်စရာတွေ ထွက်ဝယ်ပေးရမယ်...”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
“ ငါတို့ နောက် တနာရီ အတွင်း ခြံထဲကို ရောက်လာမယ်...”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ..”
ရုံး အဆင်းမှာ ကားပါကင်မှာ စောင့်နတဲ့ ခင်ဦးကို သူ ဝင်ခေါ်ပြီး မှော်ဘီကို ဦးတည်ပြီး မောင်းလိုက်တယ် ။
ခင်ဦးက “ ရုံးက လူတွေ တွေ့သွားကြသလား မသိဘူး....စိတ်ညစ်လိုက်တာ...” လို့ ခေါင်းလေးငုံ့ထားပြီး ညည်းလိုက်တယ် ။
“ သိပ်လည်း ဂရုစိုက် မနေပါနဲ့ ခင်ဦးရယ်.....”
“ အို..ဂရုစိုက်ရတယ်ရှင့်...ကျမတို့က နှစ်ယောက်စလုံးက မလွတ်မလပ်တွေ...ကျမတော့ မှားပြီ ထင်တာပါဘဲ...”
“ ခင်ဦးရယ်....ဒို့ နှစ်ယောက်စလုံး လက်ရှိအိမ်ထောင်တွေကို ကွာရှင်း ပစ်နိုင်တာဘဲ...ဒါက အရေး မဟုတ်ပါဘူးလေ...”
“ အခု ဘယ်ကို သွားနေတာလဲဟင်..ဟိုတခါက ဟိုတယ် ကိုဘဲလား....”
“ မဟုတ်ဘူး..မှော်ဘီက ကိုယ့်ခြံထဲကို ”
“ ဟင်..စိတ်ချရလို့လား..တော်ကြာနေ...”
“ ဘယ်သူမှ အဲ့ခြံကို မလာဘူး..ဒီခြံ ကိုယ့်မှာ ရှိမှန်းတောင် လူတွေ သိကြတာ မဟုတ်ဘူး..ခင်ဦး....”
သူတို့ ခြံကို ရောက်သွားကြတော့ ကား ရပ်လိုက်တာနဲ့ သူ့တပည့် ညိုဝင်းအောင် ပြေးထွက်လာတယ် ။ သက်ဝင်းမော် က ညိုဝင်းအောင်ကို ငွေစက္ကူတထပ် ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး “ ငါတို့အတွက် စား
သောက်စရာတွေ မင်း သွားဝယ်ကွာ..ချက်ချင်း ပြန်မလာနဲ့..မင်းလည်း ဟိုမှာ အေးဆေး တခုခု ထိုင်စား...သဘောပေါက်လား....မင်း လာပြီဆိုရင်လဲ ငါ့ကို ဖုန်းအရင်ကြို ဆက်..ကြားလား....”လို့ မှာ
လိုက်တယ် ။ ညိုဝင်းအောင်က “ ဟုတ်ကဲ့ပါ..ဟုတ်ကဲ့ပါ ” လို့ ခေါင်းလေး ငုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။ သူနဲ့ ခင်ဦး အိမ်ကလေးထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အချိန် ညိုဝင်းအောင်က သူတို့ မောင်းလာတဲ့ ကားကို
ခြံထဲကနေ မောင်းထွက်သွားလိုက်တယ် ။
အောင်မိုးခြိမ့် ရှိုင်းကို ချိန်းထားတဲ့ နိုဗိုတယ်လ် ဟိုတယ်လ်မှာ သွားကြိုလိုက်တယ် ။
“ ဆရာ ရှိုင်းတို့ ဘယ်နေရာကို သွား ကြမှာလဲဟင်..”
အောင်မိုးခြိမ့်က “ အရင် တခါ ဟိုတယ်လေးကိုဘဲ သွားကြတာပေါ့...” လို့ ပြောပြီး အဲဒီဟိုတယ်ကို အခန်းလိုချင်တဲ့အကြောင်း ပြောဖို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ် ။
“ ဟင်....ဟာ..လုပ်ပါဗှာ..အခန်းတခန်းတော့ မရရအောင် စီစဉ်ပေးပါ....”
ဟိုတယ်က အခန်းလွတ် လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောနေတယ် ။
“ ဟာ..ဒုက္ခပါဘဲဗျာ.....”
အောင်မိုးခြိမ့် သူ သွားဘူးနေကျ တခြား ဟိုတယ်တွေကိုလည်း ဖုန်းနဲ့ လှမ်းချိတ်ဖို့ ကြိုးစားပြန်တယ် ။ မအောင်မြင်ဘူး..။ ဟိုတယ်တိုင်းလို အခန်းလွတ် မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ် ။
ရှိုင်းက “ ဆရာ..ရှိုင်း အကြံတခု ရတယ်...ခဏနော်..သွားဖို့ တနေရာတော့ ရှိတယ်...လှမ်း ဆက်ကြည့်လိုက်အုံးမယ်...” လို့ အောင်မိုးခြိမ့်ကို ပြောလိုက်ပြီး တနေရာကို ဖုန်း လှမ်းဆက်လိုက်တယ် ။
“ ဟယ်လို..ဦးလေး...ဒီညနေ ဦးလေး အဲ့မှာ ရှိမယ် မဟုတ်လား..သမီး အဲ့ကို ခဏ လာမလို့....”
“ ဟာ...ကလေး..ဒီနေ့ မလာနဲ့..ဦးလေး မရှိဘူး..ဦးလေး ခြံထဲမှာ မရှိဘူး..အဝေး ရောက်နေတယ်.....”
“ ဦးလေး မရှိလည်း ရတယ်လေ..ကိုယ့်ဖါသာ သော့ဖွင့် ဝင်လိုက်မယ်လေ..သော့အပို တချောင်း ထားထားတဲ့ နေရာ သမီး သိတာဘဲ ဥစ္စာ....”
“ ကလေး..ဦးလေး ရှိတဲ့ နေ့ကျမှ လာခဲ့ပါကွယ်..ဦးလေး ကလေး လာရင် သေသေချာချာ ဂရုစိုက် လုပ်ကိုင် ကျွေးမွေးချင်လို့ပါ.....နော်..ကလေး...”
“ အင်း..အင်း..ဟုတ်ပြီလေ....အိုကေ..အိုကေ..ဒါဘဲ...”
ဖုန်းချလိုက်တယ် ။ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို မလာနဲ့ ဆိုလို့ ရှိုင်း မကျေနပ်ဘူး....။
အို..သွားမှာဘဲ..။ သူက မသွားနဲ့ ဆိုတိုင်း ငါက ဘာလို့ သူ့စကားကို နားထောင်ရမှာလဲ..။သွားမယ်..သွားကို သွားအုံးမယ်...။
ရှိုင်း အောင်မိုးခြိမ့် ဖက်ကို လှည့်ပြီး..“ ဆရာ မှော်ဘီ ကို မောင်း.....” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။
“ အဲဒီမှာ ဟိုတယ် ရှိလို့လား...ရှိုင်း..”
“ ဟိုတယ် မဟုတ်ဘူး....ခြံ...ကိုယ်ပိုင် ခြံ....”
“ ဘယ်သူ့ခြံလဲဟင်..”
“ ရှိုင်းတို့ ခြံပါ..ခြံစောင့်ပေးတဲ့ ဦးလေးကြီးကို ဆက်ကြည့်တာ..သူက ဒီည သူ မရှိလို့ မလာပါနဲ့ တဲ့....ကိုယ့်ခြံဘဲ..သူ ရှိရှိ မရှိရှိ ကိုယ်သွားချင်သွားမှာပေါ့...”
“ ရှိုင်း အိုကေတယ် ဆိုရင် ပြီးတာဘဲလေ...ကဲ မောင်းပြီ..မှော်ဘီ ကို ”
တကယ်တော့ အောင်မိုးခြိမ့်က ဒီလောက် ဝေးဝေးကို မသွားချင်ဘူး ။ သူ့ရုံးခန်းမှာတောင် ဖြုတ်တဲ့လူ ဆိုတော့ အလွယ်ဘဲ ကြိုက်တယ် ။ စော်ဖြုတ်ရဖို့အရေး မှော်ဘီကို မသွားချင်ဘူး ။
ဒါပေမယ့် ဟိုတယ်ကလည်း မြို့ထဲ အနီးတဝိုက်မှာ မရတော့ ရှိုင်း ပြောတဲ့ဆီကိုဘဲ သွားလိုက်ရတဲ့သဘောပါ ။
မှော်ဘီက ရှိုင်းတို့ ခြံကို ရောက်သွားတော့ ခြံတံခါးကြီးက သံကြိုးပတ်ပြီး သော့ခတ်ထားတာကြောင့် ကားကို ခြံဝထိပ်မှာဘဲ ရပ်ထားခဲ့ပြီး လူဝင်ပေါက် အသေးလေးကနေ အထဲ ဝင်ခဲ့ကြတယ် ။
ပျဉ်ထောင်သွပ်မိုး အိမ်ကလေး ဆီကို မြေနီလမ်းကလေး အတိုင်း အောင်မိုးခြိမ့်နဲ့ ရှိုင်း လျှောက်သွားကြတယ် ။
ဒီအိမ်ထဲကို အိမ်ရှေ့ တံခါးမကြီးကနေ မဝင်ဘဲ အိမ်အနောက်ဖက် မီးဖိုခန်းက တံခါးပေါက် အသေးလေးကနေ ဝင်ဖို့ ရှိုင်းက အောင်မိုးခြိမ့်ကို ဦးဆောင်ပြီး ခေါ်သွားလိုက်တယ် ။ ဒီ တံခါးလေး ကို
ဖွင့်ဝင်ဖို့ သော့ချောင်းလေးက တံခါးလေးရဲ့ အပြင်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ မီးအိမ်အဟောင်းလေးထဲမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာ ရှိုင်း သိထားတယ် ။
သက်ဝင်းမော်နဲ့ ခင်ဦးဦးမြင့်တို့ မိမွေးတိုင်း ကိုယ်တွေနဲ့ သဲသဲမဲမဲ ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ့ တယောက်နဲ့ တယောက် ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ် နမ်းစုတ်နေကြတဲ့ အချိန် သက်ဝင်းမော် တံခါးဖွင့်သံနဲ့ ခြေသံတွေ
ကြားလိုက်မိတယ် ။ ဟိုကောင် ညိုဝင်းအောင် ပြန်လာပြီနဲ့ တူတယ် ..ဒီကောင် တော်တော် ညံ့ဖျင်းတဲ့ကောင်..အေးအေးဆေးဆေး ကြာကြာနေပါလို့ မှာထားရဲ့သားနဲ့ အလိုက်ကန်းဆိုးကို မသိဘူး..
ကြိုတင် ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါလို့လည်း မှာထားတာ.....။
သက်ဝင်းမော် လက်ချောင်းတွေက ခင်ဦးရဲ့ အကွဲကြောင်းကို လျောတိုက် ပွတ်ဆွဲနေတယ် ။ အရည်တွေ ရွှဲနေတာ အရမ်းဘဲ ။ ခင်ဦး ပေါင်တန်တွေ ကြားထဲ သူ့ခေါင်းကို ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး
အဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို မျက်နှာနဲ့ လူးပစ်လိုက်တယ် ။
“ အို...ဟင်.....”
ခင်ဦး ဖင်တုန်းကြီးတွေ တုန်ခါသွားသလို နုတ်ဖျားက ညည်းသံလေး ထွက်လာတယ် ။
လျာနဲ့ အောက်ကနေ အပေါ်ကို ပင့်ကော် ယက်လိုက်တယ် ။ ခင်ဦး လက်တွေက သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ဆွဲဆုပ်လိုက်တာ ခံရတယ် ။ ဆက်တိုက် ယက်ပစ်လိုက်တယ် ။ ညည်းသံတွေ
ထွက်လာတယ် ။
“ လုပ်ပါတော့ ကိုရယ်..လုပ်ချင်နေပြီ..”
ခင်ဦးက အသံတုန်ုတုန်လေးနဲ့ တောင်းခံနေတော့ ဘာဂျာမှုတ်တာကို ရပ်လိုက်ရတယ် ။ ခင်ဦးက သူ ဘာမှ မပြောဘဲနဲ့ လေးဖက်ကုန်း ဖင်ထောင်ပေးလိုက်လို့ သူ သဘောကျသွားတယ် ။
ဖင်ဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးတွေ အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်ပြီး ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲက ပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ကြီးထဲ သူ့အတန်ကို ဖိသွင်းထည့်လိုက်တယ် ။ အရည်တွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတာကြောင့်
အခက်အခဲမရှိဘဲ စွိကနဲ ဝင်သွားတယ် ။ ခင်ဦးရဲ့ အီး..ဆိုတဲ့ အသံလေး ခပ်တိုးတိုး ကြားလိုက်ရတယ် ။
ရှိုင်းလည်း မီးဖိုခန်းနဲ့ ကပ်ရက် အိပ်ခန်းလေးထဲ အောင်မိုးခြိမ့်နဲ့ ဝင်လိုက်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေကြတော့ဘဲ လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်ကြဖို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်တွေကို ခပ်သွက်သွက်ဘဲ
ချွတ်ပစ်လိုက်ကြတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ လတန်ကြီးက မတ်မတ်ထောင်နေတာမို့ ရှိုင်းလည်း သူ့ရှေ့ ဒူးလေးထောက်ချလိုက်ပြီး ပူနွေးနွေး လတန်ကြီးကို စ စုတ်ပေးလိုက်တယ် ။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့နဲ့
ကပ်ရက် အခန်းကနေ အသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ် ။ ညည်းသံလိုလို အသံတွေ ..။
အောင်မိုးခြိမ့် လန့်သွားတယ် ။ လူ..လူရှိနေတယ် ...။ ရှိုင်းက လတန်ကို စုတ်နေရင်းနဲ့ မော့ကြည့်တယ် ။ “ ဟိုဖက်ခန်းမှာ လူ..လူ ရှိနေတယ်..ရှိုင်း..” လို့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ် ။
ရှိုင်းက ခြံစောင့် ဦးလေးကြီး ဖြစ်မယ် လို့ ထင်လိုက်တယ် ။ ဟွန်း..သူ သူ့ရည်းစားနဲ့ ချိန်း လုပ်ချင်လို့ ဒီညနေ မလာနဲ့လို့ သူပြောတာဖြစ်မယ်....။
“ ဆရာ သွား ကြည့်လိုက်ရမလား....”
“ အင်း..ရှိုင်းလည်း လိုက်မယ်....”
အောင်မိုးခြိမ့်က ကွင်းလုံးပုံကျနေတဲ့ သူ့ပုဆိုးကို ကောက်စည်းလိုက်သလို ရှိုင်းကလည်း ထမိန်ကို ကောက်ယူကာ ရင်လျားလိုက်တယ် ။
“ ဆရာ...လက်နက် တခုခု ဆောင်သွားရင် ကောင်းမယ်...သူခိုး လူဆိုးတွေ ဘာတွေ ဖြစ်နေရင် ခက်နေမယ်....” လို့ ရှိုင်းက လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အောင်မိုးခြိမ့်လည်း
သူတို့ ရောက်နေတဲ့ အခန်းလေးထဲ လက်နက် တစုံတရာကို ရှာဖွေလိုက်တယ် ။ ဟော...ကုတင်လေးရဲ့ အောက်မှာ တတောင်ကျော်ကျော် ရှည်တဲ့ ပျဉ်ပြားတပြား...တွေ့ပြီ ။ ဒီပျဉ်ပြားနဲ့ဘဲ
အကြောင်းရှိရင် ဆော်ရမှာဘဲ ။
အောင်မိုးခြိမ့်က ရှေ့က ရှိုင်းက အနောက်က အသံကြားနေရတဲ့ အခန်းဆီကို ဖြေဖျားထောက်ပြီး တရွေ့ရွေ့နဲ့ တိုးကပ်သွားလိုက်ကြတယ် ။
ဒီအခန်းနဲ့ နီးလာလေလေ အခန်းထဲက အသံတွေကို ပိုပြီး ကြားလာရလေလေဘဲ ။ ဟင်...။
အောင်မိုးခြိမ့် သိလိုက်တာက ကြားနေရတာတွေက လိင်ဆက်ဆံနေတဲ့ အသံဗလံတွေ..။
ပျဉ်ပြားကိုတော့ အရေးကြုံရင် သုံးဖို့ လက်ထဲ သေသေချာချာ ကိုင်ထားတယ် ။ စေ့ရုံတင် စေ့ထားတဲ့ အခန်းတံခါးလေးကို အသာတွန်းပြီး အထဲကို ချောင်းလိုက်တယ် ။ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက အောင်မိုးခြိမ့်နဲ့ ရှိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေတယ် ။ စုံတွဲတတွဲ..။ မိမွေးတိုင်း ကိုယ်လုံးတီးတွေနဲ့ ကာမစပ်ယှက်နေကြတာ...။ မိန်းမက ဖင်ထောင်ကုန်းပေးထားတာကို ယောကျ်ားက
အနောက်ကနေ တဖတ်ဖတ်နဲ့ ဆောင့်လုပ်နေတယ် ။ မိန်းမရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရသေး ။ဖင်တောင့်တောင့် နို့ကြီးကြီးနဲ့ .။ ရှိုင်း ပါးစပ်က “ ဒက်ဒီ....” လို့ လန့်အော်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့် တအား
နင်း ဆောင့်ထည့်နေတဲ့ ယောကျ်ား လှည့်ကြည့်တယ် ။
“ ဟာ...သမီး....ပုံ့ပုံ့မော်.....”
လန့်ပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ သူ့အတန်ကြီးက အရည်တွေ စိုစိုရွှဲပြီး မတ်မတ်ကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ..။
“ ဒက်ဒီ...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...ပက်စက်လှချည်လား..ဒီမိန်းမကကော ဘယ်က ကောင်မလဲ....”
ရှိုင်းက ကုန်းအော်လိုက်တဲ့အချိန် လေးဖက်ထောက် ဖင်ကုန်းပေးနေတဲ့ မိန်းမလဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ် ။
“ ခင်ဦး..ခင်ဦးဦးမြင့်...”
အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ အော်သံ ထွက်လာတယ် ။
“ တောက်..ဖေါက်ပြန်တဲ့ ကောင်မ.....ဟေ့ကောင် မယားခိုး..မင်း ဘာကောင်လဲ..”
အောင်မိုးခြိမ့် ပျဉ်ပြားကြီးကို မြှောက်ရွယ်ရင်း သက်ဝင်းမော်ဆီကို တဟုန်ထိုးပြေးသွားတယ် ။ ဒေါသစိတ်တွေ ပြင်းထန်လွန်းသွားတော့ ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိတော့ဘူး ။
လိင်တန်တန်းလန်းကြီးနဲ့ ကြောင်ကြည့်နေတဲ့ သက်ဝင်းမော်ကို ပျဉ်ပြားနဲ့ ရိုက်ထည့်လိုက်တယ် ။
“ ဖြောင်း..”
“ အား.....”
“ ကိုအောင်...မလုပ်နဲ့လေ...အို.....မလုပ်နဲ့..”
အောင်မိုးခြိမ့် သတိလက်လွတ်နဲ့ သက်ဝင်းမော်ကို ဆင့်ကာဆင့်ကာ ထပ် ရိုက်ထည့်နေတယ် ။ ရှိုင်းကလည်း အောင်မိုးခြိမ့်ကို ဆွဲတယ် ။ “ အဲဒါ ရှိုင်းရဲ့ အဖေ...မလုပ်ပါနဲ့.....”
“ နင့်အဖေ လိုးနေတာက ငါ့မယားဟဲ့.....”
ကိုယ်တုံးလုံးကြီး သွေးအိုင်ထဲ လဲကျနေတဲ့ သက်ဝင်းမော်.....သွေးစွန်းနေတဲ့ ပျဉ်ပြားကြီး ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး ငိုင်နေတဲ့ အောင်မိုးခြိမ့်..အော်ဟစ်ငိုနေတဲ့ ရှိုင်း( ခေါ် ) ပုံ့ပုံ့မော်...ယခုတိုင်
ကိုယ်လုံးတီးကြီးနဲ့ ငိုယိုနေတဲ့ ခင်ဦးဦးမြင့်...။
မိမိတို့ရဲ့ ကာမဆန္ဒကို ရှေ့တန်းတင်ခဲ့ကြတဲ့ ဆန္ဒလွန်ကျူး း ရမက်တွေ မူးခဲ့ကြသူတွေရဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေပါ ။
ပြီး
